foto van Einstein met een quote: whatever you can think of you can manifest

Ze was iemand van vroeger,

iemand die fysiek erg vast zat en die ik in het verleden al met massages heb geholpen. Toen overleed haar man en stopte het contact. Elk jaar stuurde ik een berichtje op de sterfdag en zo bloedde het contact niet dood. Plots stuurde ze me een bericht, out of the blue: het gaat niet goed met me. Jij hebt me zoveel jaren geleden geholpen en ik wil het opnieuw met jou proberen. Ze vertelde dat ze al 10 jaar naar de psycholoog gaat en nu in een burnout zit, thuis van het werk. We spraken af voor een dag ontspanning en een hypno sessie. Na die sessie was ze verbijsterd van wat er was gebeurd. Na 10 jaar kon ze eindelijk opnieuw ademen zonder pijn. Kreeg ze vrede met wat er gebeurd was en kon ze weer naar de toekomst kijken zonder in kramp te gaan. Een weekje intensieve therapie in Hongarije, enkele energetische massages en een opstelling later voelt ze zich als herboren! Alle pijn die zich zo erg had vast gezet dat alle beweging constant pijn gaf, was weg! Ze heeft nu opnieuw energie, ze voelt zich goed, ze sport en werkt terug, gaat zelfs met de fiets werken. De toekomst lacht haar weer tegemoet! Hoe mooi is dit? Zelfs de psycholoog wist niet wat er gebeurde…

 

Rouwen om een dierbare is moeilijk.

Er zit zoveel verdriet, zoveel emotie, die krijg je niet in 1,2,3 uit je lichaam. En ja,’ tijd heelt alle wonden’, maar op dit moment zit het nog te hoog, het belemmert je doen en laten. Je staat ermee op en je gaat ermee slapen… Je  forceert jezelf na enkele weken en besluit opnieuw te leven voor jezelf, maar het valt je zwaar. Je voelt aan je omgeving dat het leven verder gaat, en dat de rouwperiode nu wel lang genoeg heeft geduurd. Na enkele maanden moet je niet meer opnieuw afkomen met hoeveel verdriet het je nog steeds doet als je een kledingstuk, een wandeling, een gedachte tegenkomt die jou zó direct weer bij je geliefde brengt. Schrijnend, maar zo is het voor velen. Rouwen is een individueel proces, en men heeft mensen nodig rondom die er zijn, die luisteren naar het verdriet dat onder woorden wordt gebracht. Maar wat gebeurt er als het verdriet zo groot is dat je het niet onder woorden kan brengen? Dat het je hele leven beheerst en je het niet kwijt kan? Omdat er niemand in jouw omgeving is die de persoon even goed kende? Omdat de vriendenkring zijn/haar vriendenkring was, niet de jouwe en die dus weg valt na een tijdje? Dan steek je het weg, je begraaft het ergens in je diepste binnenste en probeert te leven alsof het weg is. 

En dan komen de klachten…

Rugpijn, stijfheid, moeilijk focus houden, sociale contacten worden alsmaar minder omdat je ze niet kan onderhouden. Waarom? Je begrijpt er niks van want je wil graag mensen om je heen, als afleiding van je sombere gedachten die alsmaar meer de kop opsteken. De dokter kan niet helpen want er is niks mis met je fysieke lichaam. De psycholoog/therapeut/… kan maar een stuk verlichten want die kende de situatie niet en jij denkt er niet aan om dat stuk naar boven te brengen, het zit zo ver weg. 

En dan kom je in aanraking met Hypnotherapie.

Daar krijg je de mogelijkheid om te communiceren met de energie van diegene die gestorven is. Daar kan je afscheid nemen, zeggen wat je nog wilde zeggen, voelen en ervaren wat er in de overledene omging. Ook dieren communiceren heel helder! Niks zweverig, heel reëel, heel herkenbaar, en heel bewust. Je beleeft als het ware opnieuw de laatste momenten, weken, dat wat jij nodig hebt om alles een plaats te geven. En nee, het verdriet wordt niet minder, maar wel handelbaar. De emotie slijt met de tijd, en de rust die komt omdat je hebt afgesloten, die blijft.

Tesamen met de dankbaarheid dat diegene in jouw leven was.